ديشب خواستم واسه دل خودم فال بگيرم

                                      وقتي فالنامه رو باز کردم چشمم به شعري افتاد که هيچ

                                     ربطي به دل من نداشت تازه فهميدم که دلم مال خودم نيست

همیشه یه کسایی بودن که بهم میگفتن چرا تو عشق نداری؟

همیشه بودن کسایی که بهم بگن عشق یعنی زندگی...

میگفتن اگه عاشق نشی یعنی زندگی نکردی...

 ولی بهم نگفتن اگه اسیر یکی بشی دلت میسوزه...

بهم نگفتن اگه با چشاش نگات کنه انگار تموم جونتو به آتیش میکشن...

بهم نگفتن اگه تموم روز ببینیش بازم دلتنگش میشی...

بهم نگفتن ممکنه یه روز بذاره بره...

بهم نگفتن...

نگفتن که تو پشت سرش اشک میریزی ولی اون بی اعتنا میره...

نگفتن تو دیوونش میشی ولی اون بی خیالت میشه...

               اگــــر از ياد تو يادي نکنم ميشکنم

                                           بر لب کلبه ي محصور وجود

                من اگر دراين خلوت خاموش سکوت

                   اگـــــر از يــاد تو يـــادي نکنم ميشکنم

راز دل

 می پرسی تو را دوست دارم؟

حتی اگر بخواهم پاسخ دهم نمی توانم

مگر می شود با کلمات ، احساس دستها را بیان کرد؟

مگر ممکن است با عبارات شرح داد که آن زمان که با دیدگان پر اندیشه و روشن بین به من می نگری چه نشاط و لطفی دلم را فرا می گیرد ؟

می پرسی تو را دوست دارم ؟ مگر واقعا" پاسخ این سوال را نمی دانی ؟

مگر خاموشی من ، راز دلم را به تو نمی گوید ؟

مگر آه سوزان از سر نهان خبر نمی دهد ؟

راستی آیا شکوه آمیخته به بیم و امید ، که من هر لحظه هم می خواهم به زبان آورم و هم سعی می کنم که از دل بر لبم نرسد ، راز پنهان مرا به تو نمی گوید ؟

عزیز من ! چطور نمی بینی که سراپای من از عشق به تو حکایت می کند ؟

همه ذرات وجود من با تو حدیث عشق می گویند ، بجز زبانم که خاموش است

ای عشق واقعی چگونه ستایشت کنم

 در حالی که قلبت از محبت بی نیاز است

چگونه ببوسمت وقتی که عشقت در وجودم جاری میشود

 بگزار نامت را تکرار کنم نامت زیباست دلنشین است

 چه داشته ای که اینگونه مرا تلسم کرده ای

من اینگونه نبودم تو عشق را با من آشنا کردی

 تو هوای دلم را با طراوت کردی زمانی که با تو هستم

 به آسمان به بیکران برواز میکنم

 پس بدان دوستت دارم گرچه پایان راه را نمیدانم

تا که خود با درد هستی سوز خود امیختم

تا جدا ماند من در من ز  هر بیگانه ای

از تو هم ای عشق بی فرجام من بگریختم

برگ زردی بودم و در تند باد حادثات

بر تن هر شاخه ی بی ریشه ای اویختم

       

من

                              هر روز

                                      تو را مرور میکنم

                                              این کتاب زندگانی

                                                         تا کی؟

                                                              ورق خواهدخورد

ترا گم میکنم هر روز و پیدا میکنم هر شب               

                                                       و اینسان خوابها را با تو زیبا می کنم هر شب

تبی این کاه را چون کوه سنگین میکند ان گاه

                                                       چه اتش هاکه دراین کوه بر پا میکند هر شب

تماشایی ست پیچ وتاب اتش ها خوشا برمن

                                                       که پیچ وتاب اتش را تماشا میکنم هر شب

مرا یک شب تحمل کن که تا باور کنی ای دوست

                                                      چگونه با جنون خود مدارا می کنم هر شب

چنان دستم تهی گردیده از گرمای دست تو

                                                       که این یخ کرده را از بی کسی ها می کنم هر شب

تمام سایه هارا میکشم بر روزن مهتاب

                                                    حضورم را ز چشم شهر حاشا میکنم هر شب

دلم فریاد میخواهد ولی در انزوای خویش

                                                     چه بی ازار با دیوار نجوا میکنم هر شب

کجا دنبال مفهومی برای عشق میگردی؟

                                                     که من این واژه را تا صبح معنا می کنم هر شب

دوست دارم تا اخرين باقيمانده ی جانم تو را عاشق  كنم

زندگی من در زلالی چشمان تو خلاصه شده

زندگی من در نفس های بازدم تو جاری شده

زندگی من در همين از تو نوشتن ها وسعت يافته

نفس كشيدن من تنها با ياد اوری زنده بودن تو امكان پذير است

همين كه گاه نگاه چشمان پر از عشق يا سردی تو را ميبينم برايم كافی است و قانع

كننده است كه زندگی زيباست

اگر روزی از ديار من سفر كنی با چشمانی نابينا شده از گريستن در نبودت جای

قدمهايت را بر روی سنگفرش خيابان گل باران ميكنم

اگه کسی دیوانت بود عاشقش باش

             اگه عاشقت بود دوستش داشته باش

           اگه دوست داشت بهش علاقه نشون بده

           اگه علاقه بهت داشت فقط بهش لبخند بزن

 منکه حسابی دیونتم

ببین

دوستت دارم

تو را به جان شقايقها قسم
به تمام دارو ندار زندگيم
و به شکوه تمام لحظه های تنهايی
به قطره قطره ی خونی که به رگهايم جاريست
و به تمام وسعت دنياي خالی از کينه ای که برای خود ساخته ام
به شفافيت دنيای مملو از عشق!
و به موجوديت گلهای سرخ !
به تمام آنانکه دوست داشتن را دوست دارند
و عشق را باور می کنند
به آنهايی که گل عشق در وجودشان بارور است
و حتی به زمستان هم می شکفد !
به سجاده ای که هميشه عطر ياس از آن به مشام می رسد
و حتی به خودت قسم
به تويی که لحظه لحظه های زندگيم را معنا می کنی
تويی که
تصوير گر زيبايی های زندگيم هستی
گل هميشه بهار من !
به خودت قسم
دوستت دارم

وز هفت دريا بگذرم

اي شعله تابان من

هم ره زني هم رهبري

هم اين سري هم آن سري

اي نور بي پايان من

چون ميروي بي من مرو

اي جان جان بي تن مرو

اي ديدن تو دين من

وي روي تو ايمان من

اي هست تو پنهان شده

در هستي پنهان من

چون ميروي بي من مرو

اي جان جان بي تن مرو

اي يار من اي يار من

اي دل برو دلدار من

اي محرم و غم خوار من

اي دین و اي ايمان من

خوش ميروي در جان من

اي درد تو درمان من

چون ميروي بي من مرو

اي جان جان بي تن مرو

وز هفت دريا بگذرم

اي شعله تابان من

هم ره زني هم رهبري

هم اين سري هم آن سري

اي نور بي پايان من

چون ميروي بي من مرو

اي جان جان بي تن مرو

اي ديدن تو دين من

وي روي تو ايمان من

اي هست تو پنهان شده

در هستي پنهان من

چون ميروي بي من مرو

اي جان جان بي تن مرو

اي يار من اي يار من