vچرا غمگيني؟عاشق شدم!!!!

آيا عشق شيرين است؟بله....شيرين تر از زندگي!!!!

 چرا تنهايي؟

ويژگي عاشق هاست!!!!

 لذت تنهايي چيست؟فکر به او و خاطرات و!!!!

 چرا مي روي؟براي اينکه او رفت!!!!

 دلت کجاست؟پيش او!!!! قلبت کجاست؟او برده!!!!

 پس حتما بيرحم بوده؟

نه...اصلا!!!!

چرا؟

چون باز هم او را مي پرستم

دو نفر که همديگر را خيلي دوست داشتند و يک لحظه نمي

 توانستند از هم جدا باشند، با خواندن يک

 جمله معـــروف از هــم جـــدا مي شــوند تا يکديگر رو امتحان کنند و

 هــر کــدام در انتظار ديگــري همديگر

 را نمي بينند. چون هر دو به صورت اتفاقي و به جمله معروف ويليام

 شکسپير بر مي خورند: عشقت را

 رها کن، اگر خودش برگشت، مال تو است و اگر برنگشت از قبل

هم مال تو نبود .

 چه تنگنای سختی است !. یک انسان یا باید بماند یا

 برود . و این دو هر دو اکنون برایم از معنی تهی

 شده است .

و دریغ که

 راه

سومی هم

...

 هر چند مال من نشدی ولی ازت خیلی چیزا یاد گرفتم. یاد گرفتم به خاطر کسی که دوسش دارم باید

 دروغ بگم. یاد گرفتم هیچ وقت هیچ کس ارزش شکستن غرورمو نداره. یاد گرفتم تو زندگیم به اون که

بفهمم چقدر دوسم داره هر روز دلشو به بهونه ای بشکنم. یاد گرفتم گریه های هیچ کس رو باور نکنم.

 یاد گرفتم بهش هیچ وقت فرصت جبران ندم. یاد گرفتم هر روز دم از عاشقی بزنم ولی خودم عاشق

 نباشم.

من به کسي که يگانه اميد دل عاشقم و تنها ستون کاخ آرزو هايم هست

با اينکه از هم دوريم ولي ميدونم دل پاکش غمگين است فرشته اميدم

اي مسيح زندگانيم مي داني که وقتي تو غم داري دل من از دلت

.جدا نيست و من نيز غمگينم

به او بگوييد دوستش دارم به او که قلبش به وسعت درياييست که قايق

 کوچک دل من در آن غرق شده . به او که مرا از اين زمين خاکي به سرزمين

 نور

و چشمهايم را به دنيايي پر از زيبايي باز کرد

غربت را نبايد در الفباي شهر غريب جستجو کرد

                      همين که عزيزت نگاهش را به ديگري فروخت تو غريبي.

عشق من  چند روز ديگه مهمون من نيستي

انگار قراره از هم جدا بشيم

هر شب چشمم به تلفن خيره ميشه

خاطراتت هر شب با منه 

فقط از خدا ميخوام خوشبخت شي

من كه نميتونم خوشبختت كنم از من بگذر عشقم

منو ببخش اگه بعضي روزا اذيتت كردم

منو ببخش منو ببخش

اي به داد من رسيده تو روزاي خود شكستن

                                         اي چراغ مهربوني تو شباي وحشت من

اي تبلور حقيقت توي لحظه هاي ترديد

                            تو شبو از من گرفتي تو منو داداي به خورشيد

 اگه باشي يا نباشي براي من تكيه گاهي 

                      ميون اين همه دشمن تو رفيقي جون پناهي

 ياور هميشه مومن تو برو سفر سلامت

                 غم من نخور كه دوري براي من شده عادت

 ناجي عاطفه اي من شعرم از تو جون گرفته  

             رگ خشك بودن من از تن تو خون گرفته

 اگه مديون تو باشم اگه از تو باشه جونم

                 قدر اون لحظه نداره كه منو داداي به شونت

ياور هميشه مومن تو برو سفر سلامت  

              غم من نخور كه دوريت براي من شده عادت

                                          داداشي بزرگه