خرمشهر یک نقطه عطف است، نه تنها در جنگ تحمیلی بلکه در تاریخ ایران ، بعد از قرنها، این اظهار وجود ملی با اتکای صرف به قدرت مردمی آنهم در برابر متجاوزی که تقریبا همه قدرتهای مطرح در جهان حامی صدام بودند ، به معنای پایانی بر یک دوره طولانی خالی از حماسه و استقلال در تاریخ ایران و این تنها و تنها از برکت ایثار و ایستادگی بزرگمردانی است که حماسه جاودانه مقاومت خرمشهر را آفریدند.

خرمشهر دو حماسه در خود جای داده است ، 1 – حماسه مقاومت خرمشهر 2- حماسه آزادی خرمشهر. آزادی خرمشهر یک حماسه بزرگ است ، زیرا به ملتی آموخت که می تواند شکست را مقدمه پیروزی فراموش ناشدنی قرار دهند و باز هم عزت ، استقلال و آزادی تعیین سرنوشت را تجربه کند. اما در مقایسه ، اول عظیم تر ، مهم تر و تعیین کننده تر است. اصولا" وقوع حماسه دوم مرهون حماسه اول است.

اگر خرمشهر بدون مقاومت اشغال می شد سرنوشتی دیگر برای جنگ تحمیلی رقم می خورد و نوبت به عملیات بیت المقدس و ازادی خرمشهر نمی رسید. اگر بررسی کنیم که چرا جنگ تحمیلی در روندی بر خلاف آنچه طراحانش رقم زده بودند جلو رفت ، مقاومت خرمشهر مهمترین عاملی است که از همان وهله اول این بررسی را شکل می دهد. مقاومت سی و پنج روزه خرمشهر اراده جنگ را در نظامیان بی مهابای عراقی متزلزل کرد و به آنها که ابتدا تصور برخورد با یک وضعیت ساده و متلاشی شده را داشتند فهماند که اشغال آسان نخواهد بود و در هر قدم باید متحمل خسارات عدیده ای شوند.

آری خرمشهر شناسنامه یک حماسه است ، حماسه ای ماندگار. فتح خرمشهر لحظه اوج دفاع مقدس است و یاد و خاطره جانفشانی و دلاورمردی رزمندگان اسلام در این حماسه برای همیشه در اذهان مردم زنده خواهد ماند.

و باید امروزه این حماسه را بعنوان نقطه اوج غرور ملی به نسل جوان معرفی کنیم.