مرده بود

وجسد بی روحش کف خیابان خود نمائی میکرد. تعدادی دورش ایستاده بودند وبا نگاههای تاسف باربه او می نگریستندو هیچکس ندید گل سرخی را که در مشت داشت !

    هنوز پزمرده نشده بود ولی مچاله بود و یکی دوتا از گلبرگهاش کنده وآنطرف تر افتاده بود؛

کودکی دزدکی پایش را دراز کردو دویست تومانی مچاله شده کنار جسد را بطرف خود کشید و. . . .

    خون از دهان وسر جسد بیرون زده ولخته شده بود

صدای آمبولانس سکوت و جمعیت را در هم شکست ووارد معرکه شد.

همهمه جمعیت اوج گرفت؛ ومردی نالان وگریان جلو آمد: بخدا جناب سروان خودش پرید جتوی ماشین؛

من ترمز گرفتم . . . . با دست روی پیشانیش کوبیدو: نفهمیدم چی شد.

 ملافه ای سفید روی جسد به خون اغشته و خاک آلود کشیدند....

وباز هم کسی ندید آن دو چشم گریان را که با حسرت جسد را مینگریست وزیر لب زمزمه میکرد:

چرا

            گفتم    

                        نه !!!!!!!!