چشامو می بندم . به همه حرفايی که بين ما ردو بدل شد فکر می کنم . فکر می کنم چه چيزای ساده و پيش پا افتاده ای می تونه آدمارو خراب کنه . می تونه منو خراب کنه . می تونه تورو خراب کنه . می تونه يک دنيا شادی و مهربونی رو خراب کنه . و فکر می کنم آدمای دور و برم چقدر غير قابل تحمل شدن . همه اطرافتن ولی هيچ کس هيچ کاری نمی کنه ... اين حالمو بد می کنه !

کتاب فروغ رو باز می کنم :

می توان با زيرکی تحقير کرد
هر معمای شگفتی را
می توان تنها به کشف پاسخی بيهوده دل خوش ساخت
پاسخی بيهوده
آری،پنج يا شش حرف
می توان زيبايی يک لحظه را با شرم
مثل يک عکس سياه مضحک فوری
در ته صندوق مخفی کرد 
..........